پنهان، موتور محركه آسيب هاي اجتماعي

آسيب هاي اجتماعي رهاورد ضعف جامعه در كسب آموزش هاي مهارت هاي زندگي و كمرنگ شدن نقش خانواده به عنوان نهاد غالب و فقر مديريت علمي در عرصه هاي فرهنگي و اجتماعي و همچنين توطئه هاي پيچيده فرهنگي براي كمرنگ كردن هويت ديني و ملي و استمرار سلطه بر جوامع انساني است.

پنهان شدن آسيب هاي اجتماعي زمينه مناسبي را براي رشد آسيب ها به عنوان واقعيت تلخ جامعه فراهم مي كند و غفلت در حوزه آسيب هاي اجتماعي جامعه را با مشكلات گسترده تري درگير خواهد كرد . وجود آسيب هاي اجتماعي و روند پر سرعت رشد اين آسيب ها از واقعيت هاي تلخ جامعه ايران است كه تاكنون در هيچ يك از برنامه هاي كلان توسعه كشور به صورت جدي مورد توجه نبوده است.

در اين برنامه ها هرگز به شاخص هاي سلامت اجتماعي توجه نشده است. كتمان كردن واقعيت ها زمينه كاملا مناسبي براي به ثمر نشستن توطئه هاي دشمنان و رشد زير زميني آسيب هاي اجتماعي فراهم مي كند.

بي توجهي به سلامت اجتماعي در تصميم گيري هاي مديريتي ، مشخص نبودن متولي آسيب هاي اجتماعي در كشور ، عدم آموزش هاي مهارت هاي زندگي و عدم پويايي نظام آموزشي، فقر مديريت علمي در حوزه هاي فرهنگي و اجتماعي، برخورد هاي غير كارشناسي و متعصبانه با مسائل اجتماعي و عدم وجود نگاه واقع بينانه به اجتماع از عمده دلايل تهديد سلامت اجتماعي و زمينه ساز بروز آسيب هاي اجتماعي در كشور است.

بايد پذيرفت نمايان نبودن فساد و آسيب هاي اجتماعي نشانگر سلامت اجتماعي يك جامعه نيست بلكه پنهان موتور محركه آسيب هاي اجتماعي است و موجب تسهيل در رشد چشمگير آسيب ها مي شود. نگاهي گذرا به پيرامون و بررسي سطحي آسيب هاي اجتماعي در كشورمان نشان از  عدم شناخت صحيح و عدم موفقيت ما در كنترل آسيب هاي اجتماع يدارد.

واقعيت هاي تلخ اجتماعي زماني درمان مي شوند كه ما واقع بينانه به آنها نگاه كنيم و با برنامه ريزي هاي صحيح علمي در جهت كنترل و كاهش آن گام برداريم.  از اين منظر تقويت هويت قومي، ملي و ديني زمينه ساز مسئوليت پذيري و در نهايت سلامت اجتماعي در كشور مي شود و بايد سياستگذاري هاي كلان كشوري براي كنترل و كاهش آسيب هاي اجتماعي به سمت تقويت مشاركت مردمي با رويكرد اجتماع محور باشد.

يكي از اساسي ترين چاش هاي نظام اجتماعي كشور در دهه چهارم انقلاب آسيب هاي اجتماعي است كه تا اندك فرصتي باقيمانده است بايد همه با هم براي رفع مشكلات  اجتماعي تلاش كنيم و به يك برنامه جامع و علمي جهت كنترل آسيب هاي اجتماعي و كندتر كردن روند اين آسيب ها عمل نمائيم.